Było trochę luźniej przez dwa ostatnie dni. Była przeprowadzka, prace nad wyglądem tego pamiętnika które się jeszcze nie skończyły, ale i był czas na przemyślenia…

Wczoraj jak zwykle późno udało mi się zasnąć, po pierwsze oglądałem sobie film 39,5 – doskonała rozrywka. Ciekawe czy jeszcze ktoś oprócz mnie oglądał. Jeden z lepszych polskich seriali z doskonałymi dialogami, myślę że kilkadziesiąt tekstów zawartych w tym filmie mogłoby wejść do życia młodych Polaków i zyskać miano kultowych. Przyszły rok pewnie będzie należał do Tomka i Soni, publika ich doceni. Po filmie czas na myśli…

Od kilku dni odkąd pojawiłem się tu chodzi mi po główce taki temat. Nie spodziewałem się że ktokolwiek mnie odkopie, że ktokolwiek będzie miał ochotę czytać co myślę, że ktokolwiek coś napisze i zauważy. Pierwszy raz mogę poczuć się kimś innym niż Panem Nikt. I pierwszy raz nie jest to jedna osoba ale kilka. Nie chcę aby ktokolwiek z Was i kiedykolwiek pomyślał sobie że jest Kimś zamiast Kogoś, albo że zastępuje swoją osobą Kogoś. Każdy z Was wnosi coś do mojego życia i serca, dla każdego z Was w moim pluszowym sercu znajdzie się miejsce. Nigdy nikt nie będzie zamiennikiem kogoś. Każdy z Was jest inny, i każdy z Was znaczy dla mnie dużo. Nie chcę aby ktokolwiek kiedykolwiek pomyślał że Ktoś jest mniej a Ktoś więcej ważny. Cieszę się że jesteście, mam nadzieję że tak już będzie zawsze.

Pierwszy raz mam okazję budować wiele drabinek jednocześnie. Nie boję się tego wyzwania. Może tym razem uda mi się w końcu wyjść z tego głębokiego doła, może w końcu uda mi się o nim zapomnieć. Więcej pracy mam do wykonania i postaram się ją wykonać. Ile czasu to zajmie nie mam pojęcia. Ale jeszcze trochę życia mi zostało wiec mam nadzieję że tym razem się uda.

Wczoraj znów zostałem zaskoczony… na plus. Można by rzec że wczoraj dostałem drugą szansę. Dziękuję Ci Nel że tu byłaś, że przeczytałaś, i że napisałaś. Cieszę się ogromnie z tego powodu. I choć jeszcze nie tak dawno mnie skreśliłaś ze swojej listy teraz odbieram to jako drugą szansę. Bolało, ale potrafię zapomnieć. Pojawiła się iskierka nadziei i zamierzam ją podtrzymać tak aby zrobił się płomyk, a nie zgasić. Cieszę się że Jesteś, mam nadzieję że tak już zostanie. I mam nadzieję że już nigdy nie usłyszę koniec… Żałuję że nie mogę jechać z Tobą na Twój występ, ale myślami będę w Jarosławiu, zgarnij wszystkie nagrody i wracaj szybko. Czekam i na Twój powrót i na rozmowy…

Do Samotnej – jak widzisz nie jesteś samotna. Wokół ciebie jest sporo ludzi, w tym od niedawna ja. Nie myśl już nigdy o samobójstwie żyj i ciesz się życiem nawet jeśli ono jest takie ciężkie. Masz wokół Ciebie Przyjaciół, masz ludzi którzy Cię widzą… wyjdż im naprzeciw… I nie tnij się już nigdy więcej. Nie warto. Ciebie boli, a ktoś kto jest powodem użycia żyletki może i tak tego nie zobaczyć.

Do Rennifer – widzę i Ciebie. Dziękuję za komentarz i dziękuję za mailka, odpowiem popołudniem. Byłem u Ciebie wczoraj. Nie wiem kto jest odbiciem Ty moich myśli czy ja Twoich, ale już wiem że nie tylko ja jestem w dołku. Będzie mi milo jak tu zostaniesz, i będzie miło jak będzie wystarczająco dużo czasu aby Cię poznać.

Tagi: Ktoś zamiast Kogoś... Nigdy